ia: Benvenite! In mi blog io scribe in interlingua, italiano e anglese.

it: Benvenuti! Nel mio blog scrivo in interlingua, italiano e inglese.

en: Welcome! In my blog I write in Interlingua, Italian and English.

Migrating to a new Mastodon instance

The wonders of improvised Mastodon instances: one node disappears after an outage caused by a summer heatwave, leaving its users no way to migrate their data or to notify their followers.

After about one month of waiting for the node to come up or give some signals of life, I've decided to create a new account on another instance. If you use Mastodon and you were following me, please forgive me for the annoyance and follow me again here.

Why you shouldn't fly with Aeroflot

I'm writing this while sitting in the Moscow airport, in a state which is a mix of tiredness, anger and astonishment. At this time I should be already at home, in Saint Petersburg, but something went very wrong and I feel the need to vent my frustration here. Please bear with me :-)

The story goes like this: we booked a flight from Venice to Saint Petersburg, with a change in Moscow. The time between flights was 1 hour and 20 minutes — that's not plenty of time, but it's still much longer than other changes I've had in the past in other airports. And I should stress that this flight combination was suggested to me by the Aeroflot company's website, so this time should be enough for the transfer. At least, this was my assumption.

And it was wrong: in spite of the flight from Venice to Moscow landing in time, in spite of us not losing a minute and performing all the passport and security checks without delays (we didn't even let the kids visit the toilet!), in spite of us running along the corridors as soon as we realized that we might be late, we arrived at the gate just in time to see it closing in front of us. And no, rules are rules, so they wouldn't let us board.

The guy at the gate comforted us by saying that planes from Moscow from Saint Petersburg fly every hour, so we could just take the next one, for free. We tried to protest, but to no avail; we went to the Aeroflot ticket desk, explained the situation, and they told us that we could take the flight 6 hours later. And no, it didn't matter that we had kids; the employee at the desk told us that we should be grateful to them, that we could fly for free, as they were making an exception for us.

Yes, you've read it correctly: they asked us to fly 6 hours later, and instead of giving us any compensation (as I once got from Finnair, for example, when their flight was late), we had to be grateful for not having to buy the tickets again!

And I want to make one thing clear: there was no announcement about the transfer time being tight, nor in the plane nor at the airport; no one came forward asking for passengers transferring to St. Petersburg and inviting us to skip the lines for the various controls, nothing. Our names were not called, ever. All that is the norm in all other similar situations I've experienced. If that does not happens, it means — but maybe I'm being too naive — that the second plane is waiting (or that there's still plenty of time to board it).

Luckily they found that an earlier flight, which was only three hours late than our initial expected departure had three available seats, so my wife and kids are boarding that place right now while I'm writing this. I'll take the other flight in three hours, hoping that there won't be any more surprises.

Lesson of the day: always fly from Finland (if you live in Saint Petersburg, like me, that's close), and in any case avoid Aeroflot.

Refugio Carducci

Le promenada del pais de Auronzo al refugio Carducci, que nos completava heri, esseva un del plus belle excursiones que io rememora. E certemente anque un del plus difficile e emotionante, sia per le grande disnivello (plus que 1300 metros — le refugio se trova a 2297 metros de altitude) sia pro alicun tractos del percurso multo exponite (on dice que le percurso es “exponite” quando sub de illo il ha un precipio). Ma permitte me de initiar del principio.

Le tabula al initio del percurso.

Le excursion initia in le localitate “Pian de la Velma”, proxime a Auronzo, a circa 960 metros de altitude. Post alicun metros de cammino, nos incontrava le tabula photographate hic in alto, que informava que continuar le percurso (marcate per le numero 103) esseva prohibite a causa de alicun grande lapsos de terreno que occurreva in le 2015. Ma post que le personal de nostre hotel nos consiliava iste excursion, sin mentionar iste blocco, nos assumeva que iste tabula non debeva esser prendite troppo seriosemente, e decideva continuar.

Post un decena de minutas nos esseva superate de un altere excursionista, qui nos confirmava que le percurso habeva essite aperite justo un septimana retro, e que nos poteva ignorar le aviso del tabula, que essera tosto removite.

Le ponte que colliga le nove percurso con le vetule.

De facto, nos jam habeva trovate le puncto ubi le sentiero 103 originari esseva bloccate per alicun ramos, e il habeva un deviation per un altere sentiero, que pareva un de ille sentieros traciate per le cercatores de fungos. Iste sentiero ascendeva plus ripidemente al monte, e a un certe puncto le multe radices que emergeva del terreno revelava como iste sentiero habeva essite scavate multo recentemente. Anque quando le sentiero entrava in le bosco, il esseva evidente que non multe personas lo habeva percurrite, perque le terreno esseva un poco instabile. In un par de occasiones le bosce se aperiva, e le sentiero passava trans precipitios petrose, que nos transversava con un poco de paura (reguarda le video infra a 29 secundas).

Un tracto del nove sentiero 103. On pote notar le ramos recentemente taliate pro permitter le passage.

Le sentiero se developpa longo al valle Giralba, e in plure punctos incrocia le torrente Giralba, que da le nomine al valle (o vice versa?). Le ruito del torrente esseva ben audibile pro le quasi totalitate del percurso, e in alicun punctos il habeva le possibilitate de biber e de facer refornimento de aqua.

Le torrente que scava le valle.

Un belle e alte cascata, que scendeva longo le parete petrose del montanias, esseva anque visibile. Ma nos non plus lo incontrava durante nostre percurso, e non poteva vider lo plus de vicin; forsan il esserea possibile attinger al cascata per alicun altere percurso, ma nos non voleva riscar de facer deviationes — nostre destination esseva ancora distante.

Le torrente e, in alto in le montanias, le cascata.

A 1335 metros de altitude (si le GPS de mi photocamera es correcte) se trova un ponte de ligno que transversa le torrente, e post alicun metros on se reconjunge con le vetule sentiero 103 originari, que nos sequera desde iste momento.

Le differentia inter le terreno del nove e del vetule sentiero esseva evidente: le terreno del vetule sentiero esseva plus dur e dava le impression de esser plus stabile (benque, io debe dicer, le nove tractos del sentiero numquam se rumpeva sub nostre passos). Ma in alicun punctos anque iste parte del sentiero semblava haber esser colpate per lapsos de petras.

Un puncto partialmente obstruite per un lapso de petras.

Un loco particularmente agradabile esseva un rivulo de aqua, immerse in le verde. Illo se trova a 1823 metros de altitude e es indicate per un parve tabula que porta le inscription “acqua”. Iste loco semblava prendite de un fabula o de un pictura de fantasia, tanto illo esseva verde e circumdate per milles de parve flores. Vos pote vider lo a 2:28 minutas in le video infra.

Le vista deveniva sempre plus belle, a man a man que nos ascendeva.

Con le augmentar del altitude, le aspecto del sentiero cambiava: le pinos deveniva sempre plus rar, e anque le arbustos de pino mugo al fin lassava le spatio a pratos verde e plen de flores. Il es curiose, como non mesmo le herba pote crescer plus alte que 15-20 centimetros, a certe altitudes.

A 2000 e plus metros de altitude, il habeva multissime de iste flores con petalos «lanose». Io non sape le nomine de iste flores — suggestiones es benvenite in le commentos.

Nos jam poteva vider le refugio, benque illo esseva ancora 300 metros plus in alto. Isto nos comfortava, ma al mesme tempore nos tosto observava como le vicinantia esseva solmente apparente: ben que nos fatigava e ascendeva, le refugio semblava sempre mantener le mesme distantia de nos.

Iste flores jalne anque esseva multo commun (e anque de iste flores io ignora le nomine).

In le parte final del sentiero le pratos cedeva sovente lor placia a mantellos de petras de varie dimentiones. Iste petras infortunatemente es instabile (especialmente excursionistas qui descende rapidemente face rotolar multe petras sub lor passos), e le forma del sentiero pote cambiar un poco. De facto, le refugio es tanto proxime que il ha plure percursos possibile pro attinger lo; le problema es que non totes es equalmente facile, alora on debe esser attente a seliger le via le plus apte a proprie capacitates.

2120 metros. Le refugio es ben visibile (aggrandi le photographia pro vider lo!). De iste altitude, le sentiero deveniva plus petrose e instabile.

Finalmente nos attingeva le refugio. Nos prendeva un cappuccino e un chocolate calide, accompaniate per duo partes de tortas. Post iste effortio (qui durava quatro horas e medie, includente multe pausas per photographias), isto esseva un premio ben meritate!

Nostre destination.

Io ha assemblate un breve video con varie registrationes prendite durante le ascension al refugio. Isto pote dar vos un idea plus clar super lo que vos expecta, si vos decide probar le mesme excursion:

Incontros in le montes

Io vos presenta alicun breve videos con animales que io incontrava hodie e heri in le montanias del Cadore, ubi io passa alicun dies de vacation.

In le sentiero que porta al summitate del monte Tudaio, io incontrava iste sympatic serpente. Illo non es venenose, ma io non lo sapeva e esseva un poco espaventate.

Iste capriolos se promenava proxime al cemeterio de Lorenzago di Cadore. Circa 25 annos retro io sovente visitava iste loco, ma numquam videva ulle capriolo. Ma iste vice io esseva multo fortunate.

E, pro finir, duo scuriolos. Illos me pare differente de los que io sovente vide in Helsinki o in Sancte Petroburgo, perque lor pancia es marcatemente blanc. Forsan anque le pancia del scuriolos nordic es clar, e io simplemente non lo notava perque le resto del corpore es plus clar.

Vole ben excusar me pro le mal qualitate del registration: mi photocamera non es multo bon pro capturar videos, e le lente que io usava ha un auto-focus multo problematic.